HERFST IN DE MEINWEG

Voor alle liefhebbers van buiten is dit de tijd om te komen genieten van de mooie kleuren in Nationaal Park De Meinweg. Mountainbiken is leuk en gezond, met of zonder modder, zand tussen je tanden of de zon op je gezicht, het blijft altijd genieten. 

Dat ons landje zo plat als een pannenkoek is, geldt in De Meinweg als een stevig misverstand. Door aardverschuivingen en zandafzettingen zijn hier mooie, geleidelijke hoogteverschillen ontstaan. Er wachten dus on-Nederlandse klimmetjes op je, net als vals plat. Met de verschillende ondergronden is het aan jou om de juiste techniek erbij te pakken. En is het een keer vlak, dan heb je de kans om volop te genieten van al het moois wat er is te zien.

Deze zondag vertrek je bij het Bezoekerscentrum De Meinweg. Je brengt je lichaam en benen op temperatuur en gaat de bossen in. Via vals plat kom je al snel bij de eerste beklimming van vandaag. Langs prachtige heidevelden gaan we richting het voormalige klooster Sint Ludwig.

Ben je aan het einde van De Meinweg gekomen, dan heet je telefoon je al welkom in Duitsland en ga je de grens over. Ongemerkt rijd je verder in het Dalheimer Wald. Hier lijken de bomen wel hoger dan in Nederland. De wandelaars die je tegenkomt begroeten je met Guten Morgen en het bos lijkt hier wel oneindig, in lange dreven en paadjes. Vlak voor de pauzeplaats in Klinkum steek je nog een onbewaakt spoorwegovergang over. Dit spoorvak is in gebruik en is de verbinding tussen het grensdorp Dalheim en Mönchengladbach. Langs de spoordam van de IJzeren Rijn kom je verder in de glooiende akkerlanden rond het dorp Klinkum.
Hier is het tijd voor een pauze.

Door het Klinkumer Wald gaat de toer verder naar de dorpjes Arsbeck, Rödgen en Dalheim. Je ziet aan de huizen meteen dat je in Duitsland bent. Bij Arsbeck steek je een prachtig spoorviaduct over en gaat het door het bos verder naar Rakys Weiher, een oud landgoed waarvan het prachtige poorthuis en de authentieke wijnkelders in de rotswanden nog bewaard zijn gebleven. Je zou denken dat je in de Efteling bent beland. Snel een foto maken. Door het dorp Rödgen met Duitse flair, om dan weer stevig te klimmen om op hoogte te komen in Dalheim. Na het treinstation van Dalheim ga je het bos weer in om via stoeterij Sankt Ludwig de hoogtemeters te vernietigen. De laatste bezienswaardigheid in Duitsland is de Dalheimer Mühle die prachtig gerestaureerd is en tegenwoordig een terras en eetgelegenheid is.

Auf Wiedersehen Duitsland, want nu gaat het weer omhoog en omlaag verder in Nederland. Rondom het voormalige klooster Sint Ludwig is het genieten van de hoogteverschillen. Verder gaat de toer langs de IJzeren Rijn spoorweg die hier wordt terug genomen door de natuur. Een imposante spoordam hoog boven het maaiveld laat zien hoe de trein hier aan hoogte moest winnen om aan te sluiten op het Duitse spoor. Misschien zie je onderweg nog wel de schaapskudde van De Meinweg, nodig om de heidevelden in stand te houden.

Dieper in De Meinweg vind je een levendige vegetatie. Soms kan je een ree spotten of je merkt aan de ondergrond dat de wilde zwijnen het pad hebben omgewoeld. Je koerst aan op het startpunt van de toer, het Bezoekerscentrum. Als je kuiten of bovenbenen nog niet jammeren kun je de volgende lus er aan vast plakken om de grote ronde van 56 km te rijden.

De westkant van De Meinweg is zeker niet minder mooi. Hier vind je veel zandheuveltjes zodat je steeds omhoog en omlaag gaat. Onderweg kom je nog kunstwerken tegen, gemaakt van boomstammen. Zo kan je bijvoorbeeld samen met Napoleon op de foto. Ook hier kom je de IJzeren Rijn weer tegen en slinger je verder langs manege Venhof naar het volgende natuurgebied Luzenkamp. Even steek je nog een keer de grens over met Duitsland en gaat het verder de bossen in. Als je hart nog niet bonzend in je keel klopt, kan je hier nog een keer bergop en met een zanderige ondergrond flink door trappen.

Terug bij het Bezoekerscentrum is het tijd afscheid te nemen. Je stuurbord kan je inleveren en mooie herinneringen gaan mee naar huis.